Odchudzanie bez tajemnic

Category: Diety

  • Do czego stosuje się probiotyki?

    Do czego stosuje się probiotyki?

    probiotykiSłowo „probiotyk” pochodzi z greckiego pro bios, czyli dla życia. Probiotyki to starannie wyselekcjonowane kultury bakterii, przede wszystkim pałeczki kwasu mlekowego, które bytują w przewodzie pokarmowym i są korzystne dla zdrowia człowieka, ponieważ przyczyniają się do zachowania prawidłowej flory bakteryjnej, a tym samym również oddziałują na naszą odporność.
    Nie każdy zdaje sobie sprawę z tego, że naturalne probiotyki towarzyszą człowiekowi od wieków. Już starożytni znali pozytywny wpływ bakterii fermentujących mleko na organizm człowieka. Również i dzisiaj wykorzystujemy je w medycynie, ale także mogą być one używane profilaktycznie, aby zapobiegać problemom z układem pokarmowym i jednocześnie odpornościowym.

    Co potrafią probiotyki?

    Probiotyki działają w jelitach – przylegają do ich ścianek i chronią je przed bakteriami chorobotwórczymi, w tym wywołującymi biegunki. Jednocześnie zakwaszają środowisko jelita, wspomagają wchłanianie składników odżywczych i witamin, zmniejszają poziom złego cholesterolu i zwiększają odporność i obniżają ryzyko wystąpienia alergii u dzieci.

    Najczęściej stosowane probiotyki:

    • Lactobacillus casei ssp. rhamnosus (Lactobacillus GG)
    • Lactobacillus casei Shirota
    • Lactobacillus plantarum
    • Lactobacillus rhamnosus

    Te probiotyki występują naturalnie przede wszystkim w nabiale, między innymi w zsiadłym mleku, maślankach, kefirach oraz jogurtach. Można zakupić je również w formie tabletek czy proszków.

    Kiedy stosuje się probiotyki?

    Najczęściej probiotyki wybieramy podczas antybiotykoterapii, ponieważ mają one działanie osłonowe – antybiotyki zwalczają nie tylko chorobotwórcze bakterie, ale również te dobroczynne, dlatego też zalecane jest ich uzupełnianie.

    Ponadto probiotyki zaleca się stosować przy:

    • biegunkach
    • zespole jelita drażliwego,
    • infekcji rotawirusami, czyli tzw. „grypie żołądkowej”

    Zatem jeżeli chcesz szybciej poradzić sobie z infekcjami układu pokarmowego lub zażywasz antybiotyki, wybierz także naturalne probiotyki – dzięki nim szybciej wrócisz do zdrowia i będziesz czuć się świetnie!

    Nie każdy zdaje sobie sprawę z tego, że naturalne probiotyki towarzyszą człowiekowi od wieków. Już starożytni znali pozytywny wpływ bakterii fermentujących mleko na organizm człowieka. Również i dzisiaj wykorzystujemy je w medycynie, ale także mogą być one używane profilaktycznie, aby zapobiegać problemom z układem pokarmowym i jednocześnie odpornościowym.

    Co potrafią probiotyki?

    Probiotyki działają w jelitach – przylegają do ich ścianek i chronią je przed bakteriami chorobotwórczymi, w tym wywołującymi biegunki. Jednocześnie zakwaszają środowisko jelita, wspomagają wchłanianie składników odżywczych i witamin, zmniejszają poziom złego cholesterolu i zwiększają odporność i obniżają ryzyko wystąpienia alergii u dzieci.

    Najczęściej stosowane probiotyki:

    • Lactobacillus casei ssp. rhamnosus (Lactobacillus GG)
    • Lactobacillus casei Shirota
    • Lactobacillus plantarum
    • Lactobacillus rhamnosus

    Te probiotyki występują naturalnie przede wszystkim w nabiale, między innymi w zsiadłym mleku, maślankach, kefirach oraz jogurtach. Można zakupić je również w formie tabletek czy proszków.

    Kiedy stosuje się probiotyki?

    Najczęściej probiotyki wybieramy podczas antybiotykoterapii, ponieważ mają one działanie osłonowe – antybiotyki zwalczają nie tylko chorobotwórcze bakterie, ale również te dobroczynne, dlatego też zalecane jest ich uzupełnianie.

    Ponadto probiotyki zaleca się stosować przy:

    • biegunkach
    • zespole jelita drażliwego,
    • infekcji rotawirusami, czyli tzw. „grypie żołądkowej”

    Zatem jeżeli chcesz szybciej poradzić sobie z infekcjami układu pokarmowego lub zażywasz antybiotyki, wybierz także naturalne probiotyki – dzięki nim szybciej wrócisz do zdrowia i będziesz czuć się świetnie!

  • Historia pewnego naparu

    Historia pewnego naparu

    yerbaKażdy napój ma swoją własną historię, o niektórych krążą legendy, jedne są znane bardzo krótko, inne towarzyszą człowiekowi od tysięcy lat, a ich początki giną w mroku dziejów. Napojami, które są z nami najdłużej to oczywiście kawa i herbata. Jest jednak jeszcze jeden napar, który znany jest ludzkości od dawna, bardzo ceniony, a pochodzi z Ameryki Południowej. To herbata mate.

    Yerba mate to parzony susz liści ostrokrzewu paragwajskiego. Z odkryciem mate wiąże się legenda- dawno temu, na Ziemię zeszły boginie Chmury i Księżyca, które chciały obejrzeć świat z bliska. Zostały jednak zaatakowane przez wielkiego jaguara. Na szczęście, uratował je pewien starzec, którego boginie nagrodziły za bohaterski czyn obdarowując go rośliną, która pozwalała na przyrządzenie „napoju przyjaźni”. Wiemy także, że napar był popularny wśród Indian południowoamerykańskich w czasach prekolumbijskich. Początkowo jednak spożywano go bez użycia charakterystycznej rurki, a sam napój zwyczajnie cedzono przez zęby. Pierwsze bombille Indianie wytwarzali głównie z drewna, a czasami z trzciny.

    Nazwa yerba mate pochodzi z języka quichua, co po prostu oznacza tykwę, w której parzy się liście. Przypuszcza się, że napar z ostrokrzewu paragwajskiego był ceniony głównie podczas męczących i długich wędrówek przez Andy ze względu na swoje pobudzające właściwości. Znalezione ślady wskazują, że mate spożywali także Inkowie. Początkowo Indianie Guarani pili wyłącznie sok z liści ostrokrzewu, co wzmacniało włosy, pomagało zwalczyć zmęczenie, wzmacniało ogólną kondycję organizmu, zmniejszało stres, oczyszczało krew. Sok z liści jest spożywany w niektórych miejscach aż po dziś dzień.

    Podobnie, jak w przypadku herbaty, parzenie yerba mate wiązało się onegdaj z pewnego rodzaju rytuałem. Przeprowadzał go „matero”. Gospodarz parzył tylko jedno naczynie, a następnie rozlewał napój zebranym gościom, zachowując przy tym przyjętą hierarchię. Niektórzy dopatrują się w tym rytuale podobieństwa do słynnej „fajki pokoju” Indian Północnoamerykańskich. Yerba mate dotarła na nasz kontynent dopiero w szesnastym wieku za sprawą hiszpańskich podróżników, którzy zetknęli się z Indianami z plemienia Guarani. Najważniejszą rolę odegrali tutaj jezuici, którzy mieli bezpośredni kontakt z Indianami i to właśnie oni byli pierwszymi plantatorami mate.

    Mimo jezuickiej rekomendacji, yerba mate była początkowo postrzegana w Europie jako napój wręcz magiczny, czasem przeklęty. Zabobony na szczęście nie były silne i szybko o nich zapomniano, o co zresztą bardzo starali się sami jezuici (wszak to leżało w ich interesie).

  • Wizyta u dietetyka

    Wizyta u dietetyka

    Często odchudzamy się na własną rękę – dobieramy dietę, dokładamy do niej ćwiczenia i już…Czasami jednak to nie wystarcza – nasz organizm nie reaguje tak, jak byśmy tego oczekiwali. Jeśli mamy do zrzucenia sporo kilogramów (a prócz tego dokuczają nam różnego rodzaju zdrowotne dolegliwości) warto zdecydować się na konsultację z dietetykiem.

    Taka wizyta u specjalisty ds. żywienia pomoże nie tylko ustalić i zmodyfikować nasze nawyki żywieniowe, ale także ułatwi efektywne odchudzanie. Dieta skomponowana przez specjalistę dostarczy nam niezbędnych makro- i mikroelementów. Dobrym uzupełnieniem konsultacji dietetycznej mogą być również ogólne badania – dadzą one obraz ogólny naszego stanu zdrowia, a także wykluczą/potwierdzą ewentualne czynniki mogące wpływać na pracę układu trawiennego, hormonalnego (jak np. niedoczynność tarczycym cukrzyca). Podczas pierwszego spotkania z dietetykiem bardzo ważny jest wywiad z pacjentem. Istotne są nie tylko jego dotychczasowe nawyki i preferencje żywieniowe, styl życia, ale też oczekiwania względem diety i jej rezultatów.

    Wywiad żywieniowy obejmuje nie tylko sposób odżywiania, ale też podejmowaną aktywność fizyczną, ewentualne przebyte choroby, rodzaj pracy. Dopiero po takim wywiadzie dokonuje się bardzo dokładnych pomiarów – masy ciała, wzrostu, obwodu bioder, talii, ud, często także procentowego rozkładu tkanki tłuszczowej w organizmie oraz ciśnienia krwi. Określany jest wskaźnik BMI a także stopień nawodnienia organizmu. Połączenie wywiadu i części pomiarowej pozwala na sformułowanie dietetycznych zaleceń. Najczęściej po pierwszym spotkaniu zaleca się pacjentowi, aby prowadził dziennik odchudzania. Taka samokontrola nie tylko uskutecznia dietę, ale też pozwala śledzić nawyki żywieniowe. W dzienniku umieszczamy zarówno spożyte produkty, ich dokładną ilość lub gramaturę, jak i godziny posiłków (warto dążych do ich jak największej regularności oraz stałości). Zadaniem dietetyka jest nie tylko wyznaczanie diety odchudzającej. Może się zdarzyć, że zaleci on jadłospis wspomagający walkę z chorobą, lub – paradoksalnie – prowadzący do nabrania masy.

    Do specjalisty ds. żywienia można zgłaszać się z nadwagą, ale można również z dolegliwościami reumatycznymi, niedoborami pokarmowymi, trądzikiem czy innymi problemami dermatologicznymi. Jak wiadomo sposób odżywiania wpływa na funkcjonowanie zarówno organizmu jako całości, jak i jego poszczególnych układów.

  • Dieta 1200 kalorii

    Dieta 1200 kalorii

    Wiele diet opiera się na ograniczeniu przyjmowanych kalorii. Ich liczenie to skuteczny sposób na odchudzanie, o ile posiłki zostaną właściwie zbilansowane. W diecie nie chodzi tylko o ilość dostarczanych organizmowi kalorii, ale też o ich jakość.

    Zalecane są w szczególności produkty pełnoziarniste, jak pieczywo razowe, kasze gruboziarniste, owsianki, naturalne muesli bez cukru, makaron razowy, ryż brązowy – zawierają one niezbędne mikroelementy a także sporo błonnika usprawniającego przemianę materii. Jeśli chodzi o nabiał, to dobrym wyborem będzie ten odtłuszczony i niesłodzony – chude mleko, jogurty naturalne, kefiry, twarogi, a także białka jaj (bogate w proteiny a ubogie w tłuszcz). Z mięs najlepiej jest konsumować chudy drób oraz wędliny (z indyka, z kurczaka), cielęcinę. Swoje miejsce w jadłospisie powinny mieć również chude ryby, jak dorsz, leszcz, sandacz czy szczupak. Bardzo ważne w diecie 1200 kalorii jest spożywanie dużej ilości świeżych warzyw (surowych bądź przyrządzanych na parze), a także owoców (choć tutaj należy ograniczyć się do tych z niższą zawartością cukru). Cały czas powinniśmy także dbać o odpowiednie nawodnienie organizmu, wypijając co najmniej 2 litry dziennie (wody, zielonej herbaty, naparów ziołowych czy niesłodzonych soków warzywnych).

    Tłuszczów nie eliminujemy całkowicie, jednak ograniczamy do minimum – oleje sojowe, rzepakowe czy słonecznikowe, a także oliwę z oliwek (unikając tłuszczy zwierzęcych). Dieta 1200 kalorii pozwala schudnąć około kilograma na tydzień. Jeśli jednak wzbogacimy ją o ćwiczenia oraz suplementacje – efekty mogą być nie tylko lepsze, ale i trwalsze. Jadłospis utrzymujący się na takim poziomie energetycznym nie tylko nie spowalnia naszej przemiany materii, ale też chroni przed efektem jojo. Można go stosować nawet przez dłuższy czas – w zależności od tego, ile chcemy schudnąć. Dużą zaletą diety jest to, że uczy ona dobrych nawyków żywieniowych – konsumujemy około 4 – 5 posiłków dziennie, w regularnych odstępach czasu (co usprawnia metabolizm). Ponad to poznajemy nie tylko wartość energetyczną produktów, ale także ich walory żywieniowe.

  • Dieta Wegetariańska

    Dieta Wegetariańska

    Kiedy zewsząd atakują nas doniesienia o tym, w jak skandalicznych warunkach żyją niektóre zwierzęta hodowlane, albo jak wiele konserwantów znajduje się w produktach mięsnych, tudzież jak nieuczciwe firmy “przedłużają” świeżość produktów – odechciewa się konsumpcji mięsa. I choć dla wielu wciąż stanowi ono podstawę jadłospisu, to dieta wegetariańska staje się coraz popularniejsza.

    Aby jednak dieta bezmięsna była naprawdę zdrową alternatywą, musimy pamiętać o jej właściwym zbilansowaniu. Nie może w niej zabraknąć mikroelementów, które normalnie są zawarte w produktach zwierzęcego pochodzenia. Dotyczy to głównie witamin: B 2, B12, D, oraz składników mineralnych jak cynk, jod, selen, wapń czy żelazo, a także długołańcuchowych kwasów tłuszczowych. Wśród produktów roślinnym można jednak znaleźć odpowiedniki – brokuły to na przykład niskokaloryczne i smaczne źródło witaminy B (podobnie szpinak, fasola czy kasza gryczana), natomiast rośliny strączkowe czy zbożowe produkty – źródło żelaza (oraz błonnika usprawniającego przemianę materii). Wapń znajdziemy natomiast w nabiale (najlepiej w nisko – ale nie całkiem beztłuszczowym).

    Jeśli naszym wyborem jest jednak weganizm (czyli całkowita rezygnacja w produktów zwierzęcego pochodzenia) – dobrze jest włączyć do diety produkty sojowe. Poza walorami odchudzającymi dieta wegetariańska niesie ze sobą korzyści zdrowotne – obniżenie ciśnienia, poziomu złego cholesterolu we krwi, zmniejszenie ryzyka cukrzycy typu 2, kamicy nerkowej a nawet niektórych nowotworów. Rezygnacja z mięsa ma długą tradycję, ten sposób odżywiania był znany już 2000 lat p.n.e., funkcjonował także wśród starożytnych Greków. Współcześnie wegetarianie mogą wybierać spośród szerokiej gamy produktów – sojowych, z soczewicy, ciecierzycy, mają również swoje restauracje. Nie należy jednak utożsamiać każdego jarskiego dania z niskokalorycznym. Wiele produktów może stanowić dietetyczne pułapki. Dlatego chcąc schudnąć warto sięgać po produkty jak najmniej przetworzone oraz kontrolować ilość spożywanych kalorii.

  • Dieta Niskowęglanowodanowa

    Dieta Niskowęglanowodanowa

    Podstawą wielu diet jest ograniczenie spożycia określonej grupy składników odżywczych. Często są to węglowodany. Dieta niskowęglowodanowa zakłada zmniejszenie spożycia produktów węglowodanowych do maksymalnie 130 gram na dobę. Eliminowane są głównie produkty bogate w “złe” węglowodany – jak białe pieczywo, makarony, ziemniaki i inne produkty zbożowe, bogate w skrobię oraz wysokoprzetworzone i zawierające znaczne ilości cukru.

    Na ogół zastępuje się je białkowymi produktami, w zależności od diety – odtłuszczonymi, bądź przeciwnie, bogatymi w tłuszcze (jak mięso, ryby, oraz nabiał różnego rodzaju). Dodatkowo dozwolone jest spożywanie warzyw i owoców, ale tylko tych zawierających niewielkie ilości węglowodanów (np. sałata, kapusta, brokuły, ogórki, szpinak, maliny, jagody, orzechy). Co ciekawe, większość diet niskowęglowodanowych nie zakłada jakichś drastycznych limitów kalorycznych. Ważne, aby na dzienny procent dostarczanej energii jedynie znikomy udział przypadał na węglowodany (około 5% – 10%). Aby jednak ilość błonnika w diecie nie była deficytowa większość diet zaleca dodawanie do posiłków niewielkich ilości warzyw o niskim indeksie glikemicznym, lub spożywanie otrębów – tak aby nasza przemiana materii nie ucierpiała. Najczęściej niskowęglowodanową kurację kojarzymy z dietą optymalną (Kwaśniewskiego, na której jemy głównie tłuszcze i mięso), Dukana (słynną kuracją białkową) oraz dietą Atkinsa. Zaliczona może być do niej również dieta South Beach, czy ketogeniczna kuracja dla sportowców. Niestety – dieta, w której węglowodany są bardzo drastycznie ograniczane, na rzecz białek i tłuszczy jest obciążająca dla naszego organizmu – szczególnie nerek czy wątroby. Występują również niedobory witamin rozpuszczalnych w wodzie, a także minerałów zawartych w produktach pełnoziarnistych. Zakwaszenie organizmu sprawia, że ubytek wapnia wraz z moczem jest większy, co może skutkować ryzykiem osteoporozy. Warto zastanowić się, czy nie lepiej zastosować bardziej zbilansowaną kurację odchudzającą. Efekty przyjdą być może wolniej, ale nasze ciało na pewno będzie mniej narażone na skutki uboczne.

  • Dieta Kwaśniewskiego

    Dieta Kwaśniewskiego

    Niektóre kuracje odchudzające zupełnie odbiegają od wyobrażeń na temat diety… Standardowy listek sałaty czy chrupkie pieczywo zastępują w nich inne składniki, uznawane za tuczące. Tak właśnie jest w diecie dr Kwaśniewskiego (nie mylić z dietą kapuścianą stosowaną przez byłego prezydenta Kwaśniewskiego). Chodzi w niej o to, by maksymalnie zwiększyć ilość spożywanych tłuszczy, przy jednoczesnym wyeliminowaniu węglowodanów. Brzmi prosto, ale wcale tak nie jest.

    Jadłospis powinien obfitować głównie w takie produkty jak tłusty drób ( mięso kacze, gęsie), wieprzowina, podroby, galarety mięsne, tłuste wędliny (szczególnie podrobowe, jak pasztety, salcesony, kaszanka), tłuste ryby (również konserwy rybne – szprotki w oleju, śledzie), z nabiału – wszelkie rodzaje serów, tłuste mleko, śmietana 30%, żółtka jaj. Tłuszcz spożywamy również w postaci masła, margaryny, słoniny, smalcu, oliwy, oleju rzepakowego oraz słonecznikowego… Jeśli chodzi o zakazane produkty, to należą do nich: cukier w każdej postaci, przetwory, dżemy, miody, mąka i jej przetwory, pieczywo, kasze, kluski, ryżem makaron, warzywa o dużej zawartości węglowodanów (jak ziemniaki, rośliny strączkowe), dosładzane napoje czy owoce obfitujące we fruktozę. Konieczne jest również wyeliminowanie soli. Jarzyny należy ograniczyć do maksymalnie 300 gram na dobę. Można schudnąć do 6 kilogramów miesięcznie. Co ciekawe – przyjmuje się nawet 3000 – 4000 kalorii na dobę. Minusy diety? Wielkie obciążenie dla żołądka, ryzyko niedoborów witamin i minerałów (a właściwie pewność takich braków). Zbyt wiele “złego tłuszczu” sprawia również, że tworzą się złogi cholesterolu. a nadwyżka tłuszczu gromadzi się w organizmie. Traci się więc na dobrą sprawę głównie wodę. Ponad to zagrożone są narządy wewnętrzne, takie jak trzustka. Nikt nie gwarantuje również, że po całej tej tłuszczowej kuracji nie pojawi się efekt jojo.